TERUG

BRUICHLADDICH Tasting met Jim McEwan
Drankenshop Broekmans 07 December 2011

Verslag: Gunter (Lidnr.01)

Saint Jim

Zo werd hij ooit genoemd door John MacLellan, in een gesprek met ons over Islay, z’n whisky’s en z’n mensen. De blik in John’s ogen sprak toen boekdelen. Humor (beetje sarcasme), respect en diepe genegenheid voor Saint Jim, alias Jim McEwan van Bruichladdich. Na de talloze keren dat we Jim ondertussen ontmoet hebben, kunnen we dit volledig onderschrijven. Humor die langs 2 kanten werkt. Je moet wat kunnen incasseren als Jim op dreef is, maar aan de andere kant kan hij ook redelijk incasseren. Zoals die ene keer op de ferry van Port Askaig naar Kennecraig toen hij me z’n persoonlijke documentatie, die hij altijd mee op tour neemt, liet inkijken. Ik zal nooit de blik op zijn gezicht vergeten toen ik daarna, midden in zijn betoog, vroeg: “Can you go away now, I’m trying to read this!”. Seconden later sloeg hij dubbel van het lachen en beloofde me dat ik nog iets te goed had van hem. Laat ons stellen dat met al die cask samples uit en in warehouse 1, hij zijn belofte ondertussen al meer dan eens nagekomen is.

63 jaar is hij nu en ernstig aan het nadenken over zijn pensionering binnen 1,5 jaar. Ja ja, we weten dat hij dat vorige tours ook al gezegd heeft, maar deze keer is het volgens ons ernst. 49 jaar werkt hij al in de whiskyindustrie. Van het vegen in Bowmore in plaats van naar school te gaan, tot cooper, tot masterblender, tot distilleerderijmanager van Bowmore zelf. En dan in 2000 de ondertussen legendarische overstap naar het Bruichladdich avontuur (lees: Whisky dream, waking a giant, van Stuart Rivans).

Vandaag, nog meer dan anders, vertelt hij het verhaal van de mensen van Islay. De mensen die het eiland en z’n whisky gevormd hebben. Diegenen die Islay ooit bezocht hebben en niet in aanraking gekomen zijn met de gastvrijheid en levensvreugde van z’n bewoners moet eens in de spiegel kijken. Misschien is er iets mis met hun! Al die anderen vinden die “Ileach’s” dan achteraf terug in hun glas, telkens als ze van een whisky genieten, afkomstig van dat klein vlekje in de Atlantische Oceaan aan de Westkust van Schotland.

De geplande tasting met Jim McEwan op 9 december in de Sportoase te Leuven moet ik noodgedwongen wegens andere whiskyverplichtingen aan mij laten voorbijgaan.

Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen ik de extra uitnodiging voor vandaag, 7 december, ontving. Neem daarbij nog dat de organisator in zijn persoonlijke stocks Bruichladdich was gaan grasduinen en niet de line up van Leuven overnam, dan weet je het: dit wordt weer een memorabele whiskyavond.

BRUICHLADDICH LINKS ST.-ANDREWS SWILCAN BRIDGE   46%

10 jaar gerijpt op een refill bourboncask. Dat verklaart ook de lichte kleur. Refill bourbon geeft ook minder vanille in de neus en daardoor zou het fruitige van de distillatie meer op de voorgrond komen. Het verhaal achter deze whisky is er een voor de boekjes. De distilleerderij was gesloten door eigenaar Jim Beam in 1994. In 1998 dook er echter een geïnteresseerde koper op en Beam wilde hem een werkende distillerderij tonen. Willie Tait van Jura Distillery werd gevraagd om Bruichladdich terug in dienst te nemen voor deze gelegenheid. De verkoop ging echter niet door, maar de toen geproduceerde whisky heeft, volgens Jim, zijn weg gevonden naar deze “Links”. Eerste chemische neus zou van de “dishwasher” kunnen komen zegt Jim en inderdaad, na een tijdje walsen wordt hij meer fruitiger met vanille. De chemische geur is dan weg! Yep yep! Tijd en smaak!!

BRUICHLADDICH SINNSEAR ( FOREFATHERS) 1988  50%

Hier direct zwaarder fruit in de neus. Beetje meer mout, honing en meloen. Citrus en zout. Siroop van peren uit blik. Heet. Een second refill bourbon barrel, dus bijna geen houtinvloed, zegt Jim. Hij laat weer een druppel whisky aan z’n vinger bungelen om de hoeveelheid plantaardige olie aan te tonen die er in de whisky zit. “Rub it in your skin and feel the silkness” zegt Jim. Ik wil wel, maar mijn buurman wil niet dat ik met mijn vinger in zijn glas zit. Wit van lemoen, beetje drop en plantaardig.

Een simpel rekensommetje verduidelijkt dat eiken vaten zo’n 45 jaar mee gaan in de handen van Jim. Een eerste vulling blijft 10 jaar in het vat. Wordt het voor de tweede keer gevuld, dan blijft de whisky er 15 jaar in rijpen. Een derde keer nog eens 20 jaar en dat geeft een totale leeftijd aan het vat van 45 jaar. Daarna wordt het door hem vernietigd. Dit heeft ook betrekking tot bestaande stocks en bestaande vaten. Ik denk dat Jim maar al te graag binnen 45 jaar vaten zou vernietigen, maar laat ons eerlijk zijn. Die kans is minimaal.

Stilaan komt Jim op dreef en wijkt af van het zuivere “whiskypad”.

Hij licht een andere hobby van hem toe en dat is “wavewatching”.

Zij die het “geluk” al eens gehad hebben om een storm of gales meegemaakt te hebben aan de westkust, begrijpen zijn fascinatie maar al te goed!

BRUICHLADDICH “CAIRDEAN”  (FAMILY) 14Y  46%

De man op het etiket zou James Brown zijn, de eigenaar van de waterbron bij Bruichladdich.

De whisky in de fles komt van een sherry refill. Zurige lekkere sherry en zout. Een wonderlijke combinatie volgens mij en ontzettend lekker.

Christmas cake. Gember, bruine suiker, sultanas en rozijnen.

Noot en wat rook in de afdronk.

Jim wil ons een volgende slide tonen, maar we moeten eerst beloven dat we niet zullen lachen. Anders verlaat hij onmiddelijk de ruimte en is de tasting afgelopen.

Ik weet direct dat het om de foto handelt van een jonge Jim McEwan, toen nog cooper en fan van Mungo Jerry (de jongeren onder ons moeten maar eens googelen en die begrijpen het dan wel!).

Misschien grijnsde er wel iemand bij het zien van Jim’s kapsel, maar die grijns verdween en maakte plaats voor vochtige ogen nadat hij het verhaal verteld had van de cooper die zijn leermeester en vriend was, tot hij kortgeleden overleed en hem zijn weggeborgen en goed onderhouden cooper tools naliet op zijn sterfbed.

BRUICHLADDICH 1970 AGED IN OAK CASKS  44.2%

Gebotteld in 2002. “Probably” de beste Bruichladdich ooit. Beschikking over schitterende vaten en de gerstoogsten uit die periode waren fenomenaal en zouden hiermee aan de oorzaak van liggen. Van daar is het maar een kleine stap naar vandaag waar Jim en de jongens van Bruichladdich er terug prat op gaan om gerst, gewonnen door local farmers, te gebruiken voor hun nieuwe distillaten die daardoor zoveel beter worden. Deze whisky heeft in elk geval al met honing bedekte peren in de neus. Butterscotch en vanille. Kiwi in honing. Gedroogde kokos en zilt in de afdronk. Zijde op je tong. Zoete vanille en een beetje old cask. In de jaren ’70 rijpte bourbon waarschijnlijk langer in de vaten ook.

Weetje: door het drukverschil in de vaten tijdens het wisselen van de seizoenen ontstaan er belletjes aan het vulgat, waar de stop in zit, als aankondiging van de lente!

BRUICHLADDICH 1970  125th ANNIVERSARY  35Y

34 jaar op bourbon en 1 jaar op Pinot Gris. Vandaar komt volgens Jim ook dat extra exotisch (purper?) fruit en kokos. Heel zuiver en je kan hem bijna kauwen. Bruine suiker. Aardbei, bitter en zoete eik. Suikerspin. “It doesn’t finish” beschrijft de afdronk het beste. Zachte ziltigheid. Puristen zullen weer steigeren met dat 1 jaartje Pinot Gris, maar ik heb hem vanavond toch maar weer fijntjes gedronken, neh!

BRUICHLADDICH LEGACY 5 33Y  40.9%

Uit 1972. Weer purper exotisch fruit met onderliggend tonen van eik!! Zijdezacht naar bruine suiker. Peer en abrikoos. Niet zo ziltig. Gesuikerde appelsienpartje. Afdronk, weeral kauwen, gaat naar de bitterheid van bruine suiker en duurt lang!!! Deze bevat volgens Jim ook wat whisky uit 1968 en die is ondertussen volledig op natuurlijk.

Sterk verhaal: Toen Norrie Kimbel, de laatste turfsteker op Islay, in februari 2006 op sterven lag, hadden ze 6 flessen voorzien van deze Legacy voor zijn wake. Norrie heeft ze alle zes nog leeggedronken alvorens de geest te geven!

(Als je meer van zulke verhalen wil is The Whisky Men, door Gavin D. Smith een aanrader!)

De tasting loopt op z’n einde en Jim heeft er nog eentje opzij gehouden voor de traditionele toast.

BRUICHLADDICH OIRTHIR GAIDHEAL ISLAY FESTIVAL 2009  53.6%.

We moeten weer allemaal onze stoel op, om vervaarlijk met het glas rond te zwaaien en onder het slaken van onverstaanbare Gaelic strijdkreten onze onzichtbare vijand neer slaan.
Dat zal hen leren!

 Zoals steeds signeert Jim achteraf de ter plaatse aangekochte flessen. Een aanbod waar dankbaar gebruik van gemaakt wordt.

Zelf ben ik op dat moment de vernieuwde whiskywall in de shop van Broekmans aan het bewonderen. Never seen anything like it! zegt Jim, behalve misschien in Chicago maar die was zeker 5 meter korter. Na een laatste hug neem ik afscheid en is het tijd om de woorden van Jim letterlijk te nemen: “Go and play with the traffic!”.

TERUG